Бул инсталляция адамзат тандап жаткан жол жөнүндө баяндайт: жашоо же кыйроо, жаратмандык менен табиятты жоготуу ортосундагы ичке чек жөнүндө. Экспонатта адамдын башы жердин метафорасы катары көрсөтүлгөн. Баштын бир тарабында – бүрдөгөн бутактар, жалбырактар жана ачылган гүлдөр. Алар өсүүнү, жашоону, табият менен болгон гармонияны символдойт. Экинчи тарабында – кыйылган дарактын орду, табиятты жок кылуунун, жоготуунун жана андан алыстоонун образы. Бул чыгарма суроо коёт: адамдын оюнда эмне бар? Биз жаратып жатабызбы же кыйратып жатабызбы? Бул токойлор үчүн, жер үчүн, келечек үчүн жоопкерчилик жөнүндө ой жүгүртүү. Адамдын башын ой жүгүрткөн жер катары алып, автор көрүүчүгө адам менен табият ажырагыс экендигин сезүүнү сунуштайт. Ар бир дарак – бул ой сыяктуу: аны өстүрсө болот же жок кылса болот. Инсталляция айыптоо эмес, аң-сезимдүү болууга чакыруу.

Сиздин алдыңызда маанилүү айлампанын визуалдык баяны. Баары жөнөкөй органикадан башталат: түшкөн жалбырактар, ашкана калдыктары, орулган чөп. Бул таштанды эмес, бул жаңы жашоонун башаты. Нымдуулук, аба, микроорганизмдер жана убакыттын таасири менен бул органикалык заттар кара топуракка айланат, ал жумшак, майлуу, борпоң болот. Ал эми андан өсүмдүктөр керектүү азыктарды, энергияны алышат. Бул айлампа – жаратылыштын жүрөгү. Ал бизге эч нерсе жөндөн жөн эле жоголбогонун жана ар бир бөлүкчө жаңы жашоонун негизи болуп калуу ыктымалдыгын үйрөтөт. Бул процессти түшүнүү жерге болгон мамилебизди өзгөртөт: ал тирүү, ал эсине тутат, ал азыктандырат.

Күзгү чоподон жасалган рельефтүү алкак менен курчалган. Адам өзүн күзгүдөн карап жатып, өзү менен гана эмес, жер менен дагы бетме-бет турат. Жерге таштаган таштандың өзүңдү булгаганың болуп эсептелет. Топуракка болгон кайдыгерлик өз денеңе, өз түп-тамырыңа, жашооңо болгон кайдыгерлик.

Бул көрүнбөгөн согуш жөнүндө интерактивдүү инсталляция. Тирүү, жылуу, берекелүү топурак. Муздак, таамай тийген, химиялык таблетка. Бул талаада эки дүйнө кагылышып жатат: жаратылыш жана көзөмөл, органика жана синтез. Оюнчу бир тарапты тандайт. Жүрүш жасайт. Ар бир партия тагдыр сыяктуу: бир жагдайды утуп алууга болот, бирок келечекти уттуруп алуу мүмкүн. Бул жөн гана оюн эмес, бул биздин чечимдерибиздин күзгүсү.

Биз турган жер — биздин күзгүбүз. Ар бир топуракта убакыттын деми сакталган. Жер да сүйлөйт, уксаң болот.

Чыгармада микориза чагылдырылган, ал көмүскөде, аны эч ким көрө албайт, бирок ал абдан маанилүү, анткени ал жок өсүмдүктөр жана экосистема жок болмок. Микориза тынч жана терең жашоосунда жүрөт, ал өзү сыяктуу көптөгөн жандыктардай эле топуракта жашайт.

Бул панно аралаш техникада аткарылган жана топурактын жашоонун негизи экенине арналган. Жанындагы бөлүктөрүндө ар түрдүү түстөгү кездемелердин бөлүктөрү колдонулган. Алар топурактын катмарларын жана ар түрдүүлүгүн чагылдырат: берекелүү жана жумшак топурактан баштап, таштуу жана кургак топуракка чейин. Бул «топурак бөлүктөрү» бир бүтүн мозаикага бириктирилип, жаратылыштын күчү ар кандай элементтердин биригишинен жараларын көрсөтөт. Борбордук бөлүгү өсүштү символдоштурат: топурактан өйдө көтөрүлгөн спиралдуу сызыктар тамырларды, сабактарды жана энергия агымдарын элестетет. Бул — топурактын бардык тирүү жандыктарга берген жашоо күчү. Спиралдар түбөлүктүүлүктү, айланма жашоону билдирет: топуракка кеткен нерсе кайра жашоого кайтып келет. Ошентип, бул иш топуракты "өлүк катмар" катары эмес, экосистеманын тирүү организми жана келечекке энергия булагы катары көрсөтөт.